Erkek Çocuğu Babası Ölünce Büyür

“Erkek çocuğu babası ölünce büyür.”

Bu söz, ilk duyulduğunda sert, hatta acımasız gelebilir. Çünkü insanın büyümesi için babasını kaybetmesi gerekmez. Fakat bu sözün içinde, yılların süzgecinden geçmiş başka bir gerçek saklıdır: Bazı sorumluluklar, bazı boşluklar ve bazı hayat dersleri insanın üzerine ancak bir kayıptan sonra bütün ağırlığıyla çöker.

Ben yıllarca gurbette kaldım okullar okudum ve her günüm neredeyse ailemden kopuk gecti.Ama hep bir dayanagim vardı.Ailemdi.Ben annemi 02.03.2024 tarihinde kaybettiğimde canım çok yandı.Mutlaka bu acıyı yaşayan vardır onlar bunu daha iyi anlar!
Lakin 25.06.2026 tarihinde babam ellerimde  vefat ettiği gün canım yanmış o anda  bambaşka bir duygu oluşmuştu. "Artık ben kendimin herşeyi idim ve ne yapacaksam artık kendim yapacaktım". Artık yaslanabilecegim ve dertleşebilğim bir babam yoktu.

Hayat obgun benim için yeniden başlıyordu ve işte tam o gün büyüdüğünü anladım.

Çocukken babamız bize çoğu zaman dünyanın en güçlü insanı gibi görünür. Bir sorun olduğunda ona bakarız. Bir kapı kapanınca başka bir kapı açabileceğine inanırız. Hastalandığımızda, korktuğumuzda, parasız kaldığımızda ya da hayatın karşısında çaresiz hissettiğimizde babanın varlığı görünmez bir güven duvarıdır. O duvar yıkıldığında ise insan, hayatın aslında ne kadar gerçek olduğunu anlar.

Babasının ölümünden sonra erkek çocuğunun omuzlarına yalnızca maddi sorumluluklar binmez. Bir evin eksilen sesini, annenin gözlerindeki hüznü, kardeşlerinin beklentilerini ve kendi korkularını aynı anda taşımaya başlar.

Daha dün babasının yanında çocuk olan insan, ertesi gün kendisini “Bundan sonra ne yapacağız?” sorusunun içinde bulabilir.

İşte büyümek bazen tam da budur.

Büyümek; yaş almak değildir. Büyümek, kaçabileceğin bir yetişkin kalmadığında kendi hayatının yetişkini olabilmektir.

Fakat burada önemli bir yanılgıya da dikkat etmek gerekir. Bir erkeğin babası öldüğünde ailesinin bütün yükünü tek başına sırtlanması gerektiğini söylemek doğru değildir. Erkek olmak, acıyı içine gömmek, ağlamamak, herkese güçlü görünmek veya “Ben hallederim” diyerek kendini tüketmek değildir.

Gerçek olgunluk, gerektiğinde yardım isteyebilmektir.

Babasını kaybeden bir erkek çocuğu belki ilk kez ölümün geri dönüşü olmayan tarafıyla tanışır. Babasına söyleyemediği sözleri düşünür. Keşke daha fazla sarılsaydım, keşke daha çok konuşsaydım, keşke o gün yanında olsaydım der.

İşte insan bazen bir insanı kaybettikten sonra onun hayatındaki yerini daha iyi anlar.

Baba öldüğünde yalnızca bir insan ölmez.

Bir çocuğun “Babam var.” diyerek kurduğu güven duygusunun bir parçası da değişir.

Fakat hayat devam eder.

Ve bir gün o erkek çocuk, babasının koltuğuna oturmak için değil; babasından öğrendiği doğruları kendi hayatında yaşatmak için ayağa kalkar.

Belki babasının kullandığı bir cümleyi kendi çocuğuna söyler.

Belki onun gibi sabah erkenden kalkar.

Belki bir gün kendi çocuğunun elini tuttuğunda, yıllar önce babasının elini nasıl tuttuğunu hatırlar.

İşte o zaman anlar:

Babalar öldüğünde tamamen gitmezler.

Onların davranışları, sözleri, öğrettikleri, sustukları ve sevgileri çocuklarının hayatında yaşamaya devam eder.

“Erkek çocuğu babası ölünce büyür” sözü belki de aslında şunu anlatır:

Bazı insanlar babalarını kaybettikleri gün büyümez; babalarından aldıkları mirası taşımaya başladıkları gün büyürler.

Çünkü gerçek büyümek, babanın yerine geçmek değil; babanın bıraktığı iyiliği geleceğe taşıyabilmektir.

Hüseyin Ayhan
Sosyolog | Hemşire | Aile Danışmanı